Elçisi Hz. İsa’nın ağzından şöyle söyler sana:
“sizden birinizin yüz koyunu olsa onlardan biri kaybolsa, diğer doksan dokuzu bırakıp onu aramaya gitmez mi? Ve onu bulduğunda neredeyse diğerlerini unutacak kadar sevinmez mi?” bir hata ettiğinde rabbinden yüz çevirir ve kaybolmuş olursun. Bundan sonra kaybolmuş tek koyununu arayan adam gibi, rabbinde senin yolunu bekler. O’na döndüğünde senden yitik koyununu bulduğunda diğerlerini unutan adam gibi hoşnut olur.
Sen hata ettin diye seni gözden çıkarmaz. Özür dileyip döndüğünde, en az eskisi kadar, belki daha da çok sever.
Bir vakit çocukken anneni hatırla üstüne oturduğunuz kanepenin bir köşesi kirlense kanepeyi hemencecik sokağa atıyor muydu? Elinde tuttuğun kitabın bir sayfasına mürekkep damlasa kitabı fırlatıp atar mısın? Fakat sen yanlış söylediğin bir kelime yüzünden seni defterden silen, sınav kâğıdına yaptığın minik bir hatasından dolayı sana kırık not veren, doğum gününde hediye almayı unuttun diye senden ayrılanları da tanırsın. Toplantıya azıcık geç kaldın diye bir güzel paylanıp kızağa kimi durumları da hatırlarsın. Öyleyse seni yaratan yaptığın seni yaratan, yaptığın hatalarda hemencecik gözden çıkaracak kadar acımasız olabilir mi? O seni hatalarınla seviyor, bu yüzden hata yapmana değil hatalarından dolayı özür dilemene önem veriyor.bilirsin en güzel özür dileme yollarından biri de hatayı tekrarlamamaktır…